Wzorzec rasy

West Highland White Terrier

Standard FCI Nr 85 (20 stycznia 1998 r.)

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Data publikacji obowiązującego standardu: 24 czerwca 1987 r.

Tłumaczenie: Elżbieta Chwalibóg

Użytkowanie: terier

Klasa FCI: Grupa 3 – teriery

Sekcja 2 – małe teriery (niskonożne)

Próby pracy nie są wymagane

Wygląd ogólny: mocno zbudowany. Głęboka klatka piersiowa i daleko do tyłu sięgające ostatnie żebra. Grzbiet jest prosty. Silne przednie kończyny, tylne są muskularne, co wyraźnie wpływa na ruchliwość, energiczne chody.

Zachowanie/charakter: mały, pełen wigoru, aktywny pies, obdarzony pewną dozą miłości własnej, prosty w kontaktach, trochę szelmowski. Żywy, wesoły, odważny, samowolny, ale serdeczny.

Głowa:długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu jest cokolwiek większa od długości kufy. Głowa jest obrośnięta gęstym włosem, trzymana pod kątem prostym lub nieco mniejszym od osi szyi, nie powinna być noszona jakby była wyciągnięta do przodu.

Mózgoczaszka: lekko wysklepiona. W partii czołowej winna mieć łagodny obrys. Od nasady uszu w kierunku oczu zwęża się tylko nieznacznie.

Przełom czołowo-nosowy: zaznaczony, tworzą go silne zgrubienia kości czołowej górujące nad oczami (łuki nadoczodołowe) i lekkie wgłębienie między oczami.

Trufla nosowa: czarna, dość duża, nie wystaje zanadto do przodu i pasuje do całości.

Kufa: zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa, nie jest zapadnięta, nie załamuje się ostro pod oczami, gdzie ma swoją objętość.

Uzębienie:szczęka i żuchwa są mocne, tej samej długości, szerokie, gdyż kły są znacznie rozstawione, co wpływa na charakterystyczny dla rasy szelmowski wyraz. Jak na psa tej wielkości zęby są mocne i duże, w zgryzie nożycowym, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają przy ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy: szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być okrągłe, tak ciemne jak to tylko możliwe. Lekko zapadnięte pod obfitymi brwiami, o żywym, inteligentnym wyrazie i przenikliwym spojrzeniu. Jasne oczy są bardzo dużą wadą.

Uszy: małe, stojące, o szpiczastych koniuszkach. Nie mogą być zbyt rozstawione na boki ani zbytnio do siebie zbliżone. Pokryte są krótką i gładką (aksamitną) w dotyku sierścią, która nie wymaga skracania. Uszy nie powinny być na szczycie porośnięte długim jak frędzle włosem. Uszy szerokie o zaokrąglonych koniuszkach oraz duże o grubej chrząstce, a także pokryte obfitą sierścią są wysoce niepożądane.

Szyja: wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę, jest muskularna, stopniowo rozszerza się u nasady i wtapia w skośnie ułożone łopatki.

Tułów: zwarty.

Grzbiet: prosty.

Lędźwie: szerokie i silne.

Klatka piersiowa: głęboka, żebra dobrze wysklepione w swej górnej części, stają się odrobinę spłaszczone na bokach. Tylne żebra (rzekome) są długie, a odległość między ostatnimi z nich a biodrami jest krótka (w słabiznach). Nie wpływa to na swobodę ruchu.

Ogon: długości 12,5 – 15 cm, porośnięty twardą sierścią, bez frędzli, tak prosty, jak to tylko możliwe, trzymany pionowo do góry, nie może być zakręcony nad grzbietem. Długi ogon jest wadliwy, a w żadnym razie nie może być skrócony.

Kończyny przednie: krótkie i muskularne, proste, porośnięte sierścią krótką, szorstką i gęstą.

Łopatki: skośnie ustawione, szerokie, ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw barkowy jest wyraźnie wysunięty ku przodowi (wydatne przedpiersie)

Łokcie: tak ustawione, by umożliwić swobodny ruch kończyn przednich, poruszające się równolegle do osi tułowia.

Kończyny tylne: w górnych partiach mocne, muskularne i szerokie, w całości krótkie, o silnych ścięgnach.

Uda: silnie umięśnione, niezbyt szeroko rozstawione.

Stawy skokowe: należycie ukątowane i dobrze ustawione pod tułowiem. Gdy pies stoi lub porusza się, znajdują się dość blisko siebie. Słupkowatość lub podstawienie są poważną wadą.

Łapy kończyn przednich są większe od łap kończyn tylnych. Okrągłe, proporcjonalnej wielkości, mocne, grubych opuszkach. Łapy porasta twarda, krótka sierść.

Łapy kończyn tylnych są mniejsze, o grubych opuszkach. Opuszki i pazury powinny być czarne.

Ruch: winien być wydajny i swobodny, a kończyny stawiane prosto do przodu. Przy ukośnym ustawieniu łapek wykrok jest długi. Tylne kończyny są elastyczne w stawach skokowych oraz kolanowych i dynamicznie podążają za przednimi. Zarówno sztywne chody, jak i krowia postawa są wysoce niepożądane.

Szata: jest dwojakiego rodzaju. Okrywowa ma ok. 5 cm długości, jest twarda, bez śladu lokowatości. Podczerstek jest krótki, miękki i gęsty.

Umaszczenie: białe.

Wzrost: w kłębie ok. 28 cm.

Wady: wszelkie odchylenia od powyższego wzorca są traktowane jako wady i oceniane zgodnie z ich stopniem. Samce muszą mieć w mosznie dobrze rozwinięte dwa jądra.

(treść zaczerpnięto z książki „Westie” Evy Błaszczyńskiej)